Brief aan Mark Rutte

Geachte premier, beste Mark,

Ooit las ik op jouw tijdlijn op Facebook dat je een groot bewonderaar bent van het schilderij De stier (1647) van Paulus Potter dat in het Mauritshuis hangt. (Ik hoop trouwens dat ik je mag tutoyeren.) Van zulke ontboezemingen gaat mijn kunsthistorische hart uiteraard een slagje sneller kloppen en in het geval van De stier zeker, want het is ook één van mijn favoriete kunstwerken. Ik heb er een dierbare herinnering aan, mijn eerste kennismaking met de klassieke beeldende kunst.

Ergens eind jaren 1980 reisde De stier af naar mijn toenmalige woonplaats Leeuwarden. Mijn moeder nam mij en mijn twee broertjes daar speciaal mee naar toe. Nooit vergeet ik hoe er een deur openzwaaide en wij voor dat enorme kunstwerk stonden met daarop de bescheiden kudde dieren, waaronder die jonge stier. Deze ontmoeting met De stier maakte een onuitwisbare indruk op mijn kleine meisjesziel. Voor ons – jonge Friesjes als we waren met stevige wortels in de noordelijke klei – was het vanzelfsprekend dat vee iets in ons teweeg bracht. Het was een zeer indrukwekkende ervaring. Ik kan dan ook niet naar De stier kijken zonder te denken aan onze eerste kennismaking, mijn Friese wortels en het fortuinlijke feit dat ik een moeder had die mij en mijn broertjes kennis liet maken met kunst.

De stier van Paulus Potter
Paulus Potter, De stier (1647) – Mauritshuis Den Haag

Paulus Potter in de Hermitage
Aan dit alles moest ik denken toen ik vorige week voor het Nederlands Dagblad in de Hermitage in Amsterdam was. Hier hangen momenteel 63 schilderijen die door Hollandse meesters in de zeventiende eeuw kunstig geschilderd zijn en sindsdien hun thuis hebben gevonden in Sint-Petersburg. Het meest opvallende werk (wat iets anders is dan het mooiste werk) is een soort van stripverhaal gemaakt door wederom Paulus Potter, nota bene in dezelfde tijd als hij De stier vervaardigde. Het zou zomaar een uithangbord voor de Partij van de Dieren kunnen zijn, want het beeldt de wreedheid van de jacht uit in verschillende tafereeltjes met een nogal tragisch einde in twee grotere scènes in het midden van het doek; hier worden de zaken omgekeerd. De jager en zijn honden worden berecht door de dieren. De jager eindigt aan het spit en de honden worden opgehangen aan de hoogste tak van de boom. Tja…

De straf van de jager, Paulus Potter
Paulus Potter, Straf van een jager, ca. 1647 © State Hermitage Museum, St Petersburg

Waarschuwing aan de heerser
Maar wat heeft dit alles met jou te maken? Ik zal het proberen uit te leggen. Op dezelfde dag dat ik door de Hermitage liep, was jij bezig gesprekken te voeren met de nieuwe bewindslieden. Ik vond dat dit vermakelijk materiaal opleverde. Je ontving zichtbaar voldaan en omringd door camera’s de nog wat onwennige nieuwe ministers en staatssecretarissen, schudde enthousiast hun handen en het hoogtepunt was uiteraard je spontane commentaar op de schoenen van vicepremier De Jonge. (Ik zou waarschijnlijk iets dergelijks uitgeflapt hebben, zeker omdat ik zo’n eigenwijze kledinguiting wel kan waarderen. Maar dat terzijde.) In mijn associatieve brein vermengden deze beelden van jou zich met de indrukken die ik had opgedaan in de Hermitage. Het schilderij  van Paulus Potter is namelijk niet zozeer een commentaar op de gruwelen der jacht, zoals je op het eerste gezicht zou denken en helaas voor de Partij voor de Dieren. Het is een allegorie, een waarschuwing aan het adres van de heerser. In dit geval prins Johan Maurits, die het mogelijk zelf bestelde. De boodschap is simpel: ben je een wrede heerser, dan zijn de consequenties duidelijk.

Complimenten voor de premier
Nou denk ik persoonlijk niet dat u, meneer de premier, aan het spit zult eindigen, alhoewel veel commentaren op je sociale media er niet om liegen. Jij moet wel de huid van een olifant hebben om dat allemaal lekker van je af te laten glijden. Ik denk ook niet dat hulphond Pietje enig gevaar loopt tenzij de knuffeldieren in opstand komen, maar daartoe acht ik ze niet echt in staat. Toch, politiek is grillig en je positie niet voor eeuwig, dus enige voorzichtigheid is altijd op zijn plaats. Maar dat weet jijzelf vast veel beter dan ik.

Foto van Mark Rutte door Jeronimus van Pelt
Deze foto van de premier en Pietje is genomen door Jeronimus van Pelt. We hebben zijn toestemming om deze foto te plaatsen, wat ontzettend genereus is en enorm wordt gewaardeerd door ons. Klik op de foto om naar zijn website te gaan.

Zelf heb ik mij voorgenomen, toen ik in 2014 in Den Haag ging wonen, dat mocht ik je ooit tegen het lijf lopen, ik je dan aan zou spreken om je te complimenteren. Ik stem geen VVD, ben het niet altijd met je eens (met wie wel trouwens?), maar ik ben blij dat wij in dit land een goedlachse, vriendelijke premier hebben. Ik bewonder je passie voor dit land en je baan. Ik ben jaloers op je ogenschijnlijk onuitputtelijke energie. Je gedrevenheid siert je en de manier waarop je andere mensen de ruimte geeft ook. Dat je zelfs iedere week tijd inruimt om een stel pubers te onderwijzen, vind ik echt top. En ik ben dankbaar dat je samenwerking met de christelijke partijen niet schuwt en blij met de nieuwe ministers en staatssecretaris van de ChristenUnie, om hier maar meteen mijn politieke kleur te bekennen. Dus: Chapeau minister-president! En mocht ik je daadwerkelijk eens tegenkomen in de stad, dan zal ik het nog wel een keer herhalen. Als ik durf…

En dan die kleine waarschuwing nog
Ha! Deze brief zou natuurlijk niet volledig zijn als er niet nog een klein stukje moraal in zou zitten. Hier komt het: Beste Mark, als premier zet je graag de successen van ons land en haar bewoners op de kaart. Dat doe je goed. Tuurlijk zijn wij trots op voetbalvrouwen die kampioen worden, succesvolle ondernemers die wereldwijd naam maken en andere knappe koppen die aan belangrijke knoppen draaien in dit land.

Maar vergeet alsjeblieft nooit dat de mate van maatschappelijke succes niet de waarde van iemand bepaalt!

Niet iedereen heeft het geluk geboren te worden met een goed stel hersenen, rijke ouders, sporttalent of een instinct voor ondernemen. Veel mensen hebben te maken met tegenslag; verlies van gezondheid, van werk of inkomen. Dat kan iedereen overkomen. Vergeet de zieken niet, de ouden van dagen, de wees en de weduwe en iedereen die een kind verloor. Voor heel veel mensen in dit land (en ik spreek helaas uit ervaring na een jaar vol zorgen om mijn zieke man, die in maart afgelopen jaar op 42-jarige leeftijd overleed) is de dag doorkomen soms al een hele opgave. Dat wil niet zeggen dat ze onsuccesvol of abnormaal zijn. Heldendom, moed en succes vind je overal. Ook  – of misschien juist wel – bij de rouwenden, de zieken, de eenzame oudere, de armen, het kind uit de achterstandswijk, de moeders en vaders van kinderen met aangeboren problematiek, de dementerenden, de lichamelijk en geestelijke beperkten, de mantelzorgers, de zwerver en de vreemdeling en ga zo maar door. Vergeet die mensen nooit! Want zij zijn het die jou het hardst nodig hebben. Zij zijn het die door jou en iedereen gezien moeten worden. Zij mogen er niet alleen voor staan. Als hoofd van de overheid kun jij hierin leidend zijn, ook al besef ik heel goed dat barmhartigheid niet in de eerste plaats bij wet geregeld moet zijn. Voor ons allemaal geldt: kijk om je heen. Wees een helper en schuw niet te ontvangen als dat nodig is. We hebben elkaar zo ontzettend hard nodig!

Hoogachtend en veel liefs,

Frouckje

Advertenties

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s