Fictie en werkelijkheid in het naaiatelier

week van het Christelijke Boek, Het naaiatelier, Mirjam van der Vegt

Op dinsdag 8 maart was het dan zover: de start van de Week van het Christelijke Boek in Gouda. Hier kreeg Mirjam van der Vegt het eerste exemplaar van het door haar geschreven actieboek Het naaiatelier uitgereikt. Een verzonnen verhaal, maar geworteld in de realiteit.

Verwachting wordt realiteit
Al weken gonsde het in het naaiatelier. Flarden zinnen werden uitgesproken en al dan niet begrepen: ‘Mirjam heeft een boekje geschreven. Over het naaiatelier. Er komt een feestje. Ga je mee?’ Er kwamen vogels op de ramen, de zeeframen welteverstaan. Met steeds grotere vakkundigheid drukte Zakaria de inkt er doorheen op tasjes, honderden tasjes. Er werden jurken gemaakt met vogels erop of bloemen: voor Mirjam, voor Elmarie, voor Liesbeth en voor mij. Er kwam een website over het naaiatelier, speciaal voor die ene week (die eigenlijk uit 10 dagen bestaat). De koffers raakten gevuld met steeds meer mooie dingen, genaaid en bedrukt in ons eigen atelier. Sohaila verraste ons met haar schattige, gehaakte knuffeltjes en Elmarie bedacht tot op het laatste moment wat we nog meer konden maken en verkopen. Liesbeth maakte lijstjes en nog meer lijstjes en hield het overzicht. En toen was het dinsdag 8 maart…

Wist je dat er speciaal tijdens de week van het Christelijke boek een actie is, waarmee je een gratis workshops zeefdrukken in het naaiatelier kunt winnen? Doe je mee?

Pop-Up-Winkel Naaiatelier
Liesbeth is chef verkoop en regelde alles rond onze pop-up-winkel. Sohaila haakte die leuke knuffeltjes en ook de andere producten zijn in het naaiatelier gemaakt. (Foto’s rechts: Kitty Smits-Van Es)

Georganiseerde chaos
Mirjam kwam binnen, haar haren fris geknipt. ‘Jullie zijn zo goed georganiseerd’, sprak zij uit. ‘Werkelijk?’, dacht ik bij mijzelf en ik dacht aan al die momenten van chaos die we meemaken. Dat kan ook niet anders als er zoveel mensen samen moeten werken, die zoveel verschillende talen spreken en in situaties verkeren die allesbehalve overzichtelijk zijn. Het lijstje van Liesbeth van wie er die avond mee zouden gaan, was allesbehalve betrouwbaar. Niet dat dit Liesbeth te verwijten viel, maar had iedereen het goed begrepen? Kun je verwachten van mensen die leven bij de dag zonder agenda dat ze zich aan hun afspraken houden? Wat was er opgepikt van ons verhaal over een boekje, een presentatie en de rol van ons naaiatelier in dit geheel?

start van de Week van het Christelijke Boek
Wat een mooie mix van mensen was er aanwezig tijdens de start van de Week van het Christelijke Boek! Ook BusyBeezzz Gertine en Shafiq waren erbij, zij maakten voor het eerst kennis met elkaar: ‘Ik heb je nog nooit ontmoet, maar wel het gevoel dat ik je al een beetje ken!’

Als de kwartjes vallen
De week ervoor had ik ze in ieder geval een keer zien vallen; de kwartjes. Bij Asad, één van de hoofdrolspelers in ons echte naaiatelier. Daar zat hij aan tafel met het kleine boekje, waarop de ons inmiddels zo bekende vogels van Elmarie prijken, in zijn handen. Met zijn vingers ging hij langzaam langs de regels op de achterkant: ‘Ik begrijp niet! Wie is Jabir? Ik ken hem niet!’ Een belangrijk moment. ‘Dat klopt Abas. Jabir bestaat niet. Hij is verzonnen door Mirjam. Het is fantasie’, legde ik hem uit en vertelde waar het boekje over ging. Ik zag dat hij het begreep. Een week later wist ik het zeker. Daar stond hij in de Agnietenkapel in Gouda voor een publiek van Hollandse boekenliefhebbers en zijn Kanaleneilandse vrienden en sprak zijn dank uit richting Mirjam: ‘Jij vertelt onze verhalen!’ En zo is het. Door Mirjam komen Asad en zijn vrienden uit de schaduw van hun bestaan voor het voetlicht. En wat een mooie mensen. Asad zijn woorden stroomden over van van liefde en respect.

Een jongeman met hoop en dromen, stond daar in Gouda zelfverzekerd en goed voorbereid voor ons: Een getalenteerd en geliefd mens en niet een anonieme asielzoeker waar je onbezonnen vooroordelen op los kunt laten.

Week van het Christelijke Boek, Het naaiatelier, Mirjam van der Vegt
Parvaneh poseert met haar gezin bij de trouwjurk die ze meebracht uit Iran. Mirjam krijgt van Coen Verboom het eerste exemplaar van haar boekje uitgereikt en Asad vertelt zijn verhaal.

Een grote en een kleine droom
Ook Asad kwam diezelfde dinsdag eerder op de dag frisgeknipt Huis van Vrede binnen. Goed voorbereid voor de taak waarvoor hij gevraagd was. Hij had zijn korte speech voor de avond uitgeschreven in Farsi. Ibrahim had het vertaald in het Nederlands. Samen met Mirjam nam hij het door. ‘Wat mooi Asad’, zei Mirjam en ze stelde een vraag: ‘Wat is jouw droom?’ Asad had twee antwoorden: ‘Ik heb grote en kleine droom. Welke wil je?’ Allebei natuurlijk! ‘Mijn grote droom is mode-ontwerper worden. Ik wil in mode werken.’ Maar om dat te kunnen bereiken moet er eerst een kleine droom uitkomen: een verblijfsvergunning in Nederland. Aan zijn grote droom werkt Asad hard. Ondanks alle onzekerheden houdt hij moed, blijft hij altijd vriendelijk en charmant en licht hij de ruimte op waar hij binnenkomt met zijn optimisme. Voor die andere droom is hij afhankelijk van anderen. Van vreemde mensen die zijn situatie moeten beoordelen. Zo lang die droom niet is uitgekomen, wacht hij.

En wij wachten mee, maar stilzitten doen we zeker niet!

Start Week van het Christelijke boek 2016, Het naaiatelier, Mirjam van der Vegt
Mirjam had een mooie verrassing voor de medewerkers van het naaiatelier. Ze gaf het eerste exemplaar van haar boekje aan Elmarie, die haar inspireerde bij het schrijven van Het naaiatelier. Van haar oudste dochter – die zichtbaar genoot – kregen we vervolgens allemaal een exemplaar van het actieboek Het naaiatelier met een klein nestje kwarteleitjes erop. (Foto’s Kitty Smits-Van Es)
Asad, Het naaiatelier, jurk op maat.
Vlak voordat we weggingen maakte Asad mijn nieuwe jurk nog af.

Zo ontstond het naaiatelier
Zonder Asad was het naaiatelier misschien wel niet ontstaan. Eens stond hij, eigenwijs als hij is, in het kleine atelier voor Elmarie die achter de naaimachine bezig was en hij leverde commentaar. ‘Nou’, zei Elmarie: ‘Als jij het zo goed denkt te weten, laat dan maar eens zien wat je kunt!’ De rest is geschiedenis. En waar gebeurd!

Dank je wel Asad voor wie je bent!
Dank je wel dat je je talenten met ons deelt.
Dank je wel, jij geeft ons hoop, moed en deelt vreugde uit!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s