Kofje

Frouckje mocht een kleine week op haar twee neefjes passen en het viel haar op hoe belangrijk alledaagse ritueeltjes voor kinderen zijn. Kunnen volwassenen daarvan leren?

Een goede ruil
Eén van mijn twee broers heeft de goede gewoonte om jaarlijks in het winterseizoen met zijn vrouw naar de bergen te trekken. Van een mooie laag sneeuw, het zonnetje dat schijnt, de latten onder de voeten en voor een paar daagjes samen-zijn, knappen ze helemaal op. Tante Frouckje (ik dus) verruilt die week haar redelijk overzichtelijke leventje met ondoorbroken nachten in voor een paar dagen gezinsgeluk. Een prima ruil, wat mij betreft en voor zo lang het duurt, want na die paar dagen en nachten is het voor de kids heerlijk dat papa en mama weer terugkomen, kunnen die er weer helemaal tegen en vindt deze tante het prima om weer terug te keren naar haar leventje met manlief, twee katten en een hoop rust in Den Haag. Maar niet zonder een heleboel mooie ervaringen rijker te zijn, waaronder die van de onvoorwaardelijke liefde en het grote vertrouwen dat kinderen je kunnen geven.

Ritueeltjes
Wat mij altijd weer opvalt als ik een week zo intensief met mijn twee neefjes optrek, is hoe belangrijk alledaagse ritueeltjes zijn voor kinderen.

Nu ik voor de derde keer op een rij heb opgepast, is het me extra opgevallen dat bij iedere leeftijd een andere set van ervaringen en gewoontes hoort.

Zo is ons oudste neefje van vijf nu erg bezig met letters, woordjes en getallen. Zijn wereld (en daarmee zijn verbeelding) wordt steeds groter. Ik kocht een stickerboek met dino’s voor hem waar hij zo in opging, dat ik even bang was dat het misschien te spannend zou worden. Ook is hij steeds een stukje zelfstandiger en gelukkig is hij gezegend met veel humor en kon hij wel lachen om de onhandigheden van zijn tante die ervoor zorgden dat hij een keer te laat op school was en op een andere dag zijn schooltas niet mee had gekregen.

Kofje drinken?
Ons jongste neefje zit in een andere fase. Hij is een onbezorgde peuter, gefascineerd door eten en drinken, stoeien en welke kleren je hem aan wilt trekken. In alles doet hij graag zijn grote broer na en hij herhaalt veel van wat je zegt. Als een echo. Opeens zag ik een fascinatie terugkomen, die zijn grote broer een paar jaar geleden ook had, namelijk die voor theezakjes en het zelf mengen van je thee. ‘Kofje drinken?’, vroeg hij aan mij, terwijl hij een gevonden theezakje omhoog hield. ‘Jij mag best een kopje thee hoor!’, deelde ik mee en deed wat warm water in een beker. Het werd een grappig ritueeltje met mijn neefje die steeds weer ‘kofje’ wilde drinken. Thee werd kofje voor mij.

image

Eigenwijze peuter
Hoe lief, schattig en knuffelig mijn neefje ook mag zijn, hij is en blijft een peuter. Dus hadden we ook strijd.

‘Nee, niette luie’ – dikke tranen over zijn wangen.
‘Nee, wille niet slapen!’ – nog bozer.
‘Foukje hellepuh!’ – stampvoetend.

Na één zo’n moment van strijd zette ik hem – allebei nog enigszins onthutst – op zijn stoel aan tafel. ‘Kofje?’, vroeg ik hem? ‘Ja!’ En zo zaten we daar samen bij te komen met een kopje thee. Terwijl hij tevreden zijn zakje in het water doopte, zei hij: ‘Zellig hè?!’ Daarmee was alles weer goed! Leven in het moment, noem je dat!

Alledaags geluk
Ik ben ervan overtuigd dat die kleine alledaagse dingen niet alleen belangrijk zijn voor kinderen, maar ook voor volwassenen. Er zijn zoveel dingen waar we ons zorgen over maken, we hechtten belang aan een heleboel zaken, maar soms zien we dat kleine, alledaagse over het hoofd. Zo’n weekje oppassen bevestigt mij weer in die overtuiging dat aandacht voor de steeds weer terugkerende rituelen juist ons volwassenen kan helpen om de dingen in perspectief te blijven zien.

Wat heb je aan een grootse carrière en een volle bankrekening als je niet eens van je kopje thee kunt genieten? Of wat goed doet het als je in de nacht wakker ligt van werkgerelateerde zaken waar mensen mee gemoeid zijn die helemaal niet van je houden, terwijl je ’s ochtend chagrijning aan tafel zit met de mensen die alles voor je over hebben? En wat levert het je op om wrok te blijven koesteren om iets dat gebeurt is?

Van kinderen kun je – wat dat betreft – veel leren. Ik tenminste wel!

De laatste nacht – vlak voor zijn ouders thuis kwamen – werd mijn neefje huilend wakker. Ik liep naar zijn kamertje, boog mij over mijn bed om hem te troosten. Daar lag hij, nog half in slaap te huilen: ‘KOFJUUU-UUUH’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s